woensdag 1 maart 2017

Ik ben woest, razend, furieus!

Ik ben woest, razend en furieus. Ik voel hoe het stukje huid boven mijn bovenlip en onder mijn neus zich opspant. Hoe ik mij moet bedwingen om mijn tanden niet te laten zien, om niet te gaan grommen als een boze hond. In mijn hoofd lijkt het oorlog. Mijn vuist balt zich tot mijn knokkels er wit van worden. Ik wil om mij heen stampen en slaan. Ik wil iemand een klap in het gezicht geven, roepen en brullen, maar dat gebeurt allemaal niet. Ik blijf gewoon verslagen zitten.
Tranen vechten om losgelaten te worden.  Ik voel verdriet en machteloosheid om zoveel onrecht.

Chyna Doll Dupree
Gisteren las ik een artikel over een jonge zwarte transgendervrouw Chyna Doll Dupree, doodgeschoten in New Orleans. Zomaar. Omdat ze was wie ze was. Omdat ze ervoor had gekozen om haar leven te leiden in vrijheid, zich te tonen zoals ze zich echt voelde, weg van alle angst. Daar heeft ze enkele dagen geleden de hoogst denkbare prijs voor betaald. Haar vrijheid werd verrekend met haar leven. Ze is de derde transvrouw die in de VS op een maand tijd wordt vermoord, de vijfde dit jaar. Dit is 2017.

Oordeel, onbegrip en onverdraagzaamheid winnen het nog steeds van respect. Respect voor wie anders is, wie anders leeft. Waarom voelen zovelen zich zo bedreigd door mensen die ervoor kiezen niet mee te lopen in de voorgekauwde hokjes? Waarom moet iedereen binnen een voor hun begrijpbaar denkpatroon passen? Wat is er mooier dan die grote waaier van diversiteit en verscheidenheid? Waarom moet iedereen gevat en geplaatst kunnen worden in het vakje man of vrouw? En wat betekent dat dan überhaupt? Geloven we nu nog steeds dat gender enkel en alleen maar bepaald wordt door de uiterlijke geslachtskenmerken waar we mee geboren worden? Wake Up people! There is more to life!

Ik ben woest en tegelijk verdrietig en heel diep vanbinnen zelfs een klein beetje bang. Dat was zij duidelijk niet. Zij was moedig en dapper. Een transgendervrouw die vrolijk zingend en dansend haar publiek entertaint. Die doet wat ze liefst doet en best kan, die geeft wat ze heeft en daar anderen blij mee maakt, is niet meer. Op bezoek bij familie neergeschoten. Ik blijf het keihard en onvatbaar vinden.

Xenofobie: de irrationele en obsessionele angst voor alles wat anders is. In extremis met het verlangen om het andere te vernietigen tot gevolg. Ze bestaan. Mensen vol haat omdat anderen anders zijn. Omdat het niet binnen hun wereldje past, binnen hun bekrompen geest.
Dit verhaal raakt me diep.

Ik kan me niet ontdoen van de idee dat het allemaal heel dichtbij is. Dat er hier rondom ons ook haters zijn. Haters die mensen haten gewoon omdat ze anders zijn, gays haten, fems haten, nichten haten, mij haten gewoon omdat ik ben wie ik ben, Peter Platel overdag en soms Bang Bang LaDesh 's nachts. Mensen die haten omdat ze zich bedreigd voelen. Die een spiegel voorgehouden worden om dan plotseling te zien dat ze zichzelf niet graag zien.

Geloof me, ik ben echt woest, maar ik blijf graag zien, met heel mijn hart.

6 opmerkingen:

  1. Ohjee weer zo eentje waar mijn haren van omhoog gaan staan!!! Lot's of respect voor jou, Peter, Omdat je de kracht en de durf vind om telkens op een fantastische manier je mening te uiten!!! Keep it coming... Gr Dorien

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eigenlijk hebben de moordenaar(s) het grootste probleem want door hun reactie blijkt duidelijk dat de confrontatie te groot is voor hen, en ze de spiegel niet in durven te kijken...Blijkt dan veel dat er een serieus man/vrouw thema speelt bij de dader(s) en ze eigenlijk te laf zijn dit onder ogen te zien, temeer hun drijfveer om dit te vernietigen...Jammer genoeg vallen er hier wel doden, die zichzelf wel eerden en van zichzelf hielden

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Verdrietig ,laten we veel liefde naar haar zenden. Ik vind het zo verdrietig hoe veel aspecten van onze cultuur onvrijheid en oorlog bevorderen,vaak vanuit kerken. Ik zeg kerken en daarmee bedoel ik dan de gevestigde ,dogmatisch vormgegeven geloven. We hebben hier in Nederland net de serie Geslacht gehad,waarin Rianne van Drost op zoek ging naar allerlei rond de geslachten. Zij zelf is als hermafrodiet geboren en operatief een meisje gemaakt .Ik heb het gevoel dat door de dogmatische geloven veel dat afwijkt van de normen en dogma's uit die geloven als "foutje"wordt gezien,niet zo liefde en/of respectvol,vanuit een angstige visie bekeken. In het sjamanisme ,waarin ik mij thuisvoel mbt spirituele stroming of levenswijze, zijn geen dogma's . Ik voel als verschil dat zij alles dat bestaat een naam geven op een positieve manier ,dus niet als afwijking of fout. Is iemand uiterlijk een man ,en innerlijk of in aspecten vrouwelijk ,dan is er gewoon een naam voor ,die niet inhoudt dat het afwijken van een norm is. Zo crëeer je ook geen onnodige schaamte of nare gevoelens. Ik ga er van uit dat niets een foutje is ,alles dat bestaat is. In veel culturen zoals indiaanse stammen in Noord-Amerika hebben transseksuele personen lang de vrijheid gehad hun leven te leiden in de geslachtsrol waarin ze zich comfortabel voelden. Als je niet meer perse moet kiezen tussen 2 geslachtsnamen zouden veel operaties overbodig worden denk ik,niet dat ik dat veroordeel,ik wens alleen iedereen een zachtere weg naar gelukkig voelen. Ik weet van dichtbij dat de operaties vaak heel pijnlijk zijn,niet risicoloos,en het gekozen geslacht moet levenslang met chemische hormonen worden onderhouden. Dat is niet niks voor een lijf. Ik hoop in ieder geval dat er snel gewoon meerdere benamingen komen naast man en vrouw ,dat is ambtelijk misschien wat werk ,maar regels en systemen zijn er om mensen te dienen ,niet om ze ongelukkig te doen voelen met zichzelf ,en zodra dat wél zo is ,is er verandering nodig. tot slot een link naar een sjamaan die over de vier geslachten schreef http://www.continuum.nl/wereldwijd/over_sjamanisme_en_de_vier_geslachten Ik wens voor iedereen meer vrijheid en liefde voor hoe iemand zich voelt om dat te kunnen leven .

    BeantwoordenVerwijderen